ေန၀င္ခ်ိန္

    ေရႊအိုေရာင္နံနက္ခင္းနဲ႕အတူ
    ေကာ္ဖီခါးတစ္ခြက္ရဲ႕
    အေငြ႕အသက္ေအာက္မွာ
    တို႔ အားလုံး အမဲလိုက္ေနၾကတယ္ ။
        အျမင့္ဆုံးကိုေရာက္ဖို႔
        အနိမ့္ဆုံးက ဦးေခါင္းေတြေပၚမွာ
       ေျခရာေတြ ထပ္လို႔ ..........
             အားလုံးရဲ႕အာဏပါဏေတးသံေတြက
             စည္း ၀ါး မမွန္တာမ်ားတယ္
             ေျခလွမ္းတုိင္း ေျခလွမ္းတုိင္းမွာ
             ငါ ဆိုတဲ့ ေတာင္ပံခတ္သံတျဖန္းျဖန္းနဲ႕
             အစရိွရင္ အဆုံးရိွတယ္ဆိုတဲ့
             သေဘာတရားကိုလက္ခံထားပါရဲ႕နဲ႕
             ဘာ့ေၾကာင့္ အနိစၥတရားရဲ႕ေအာက္မွာ
             ဒူးမေထာက္လိုၾကတာလဲ ....
                 လိုက္တဲ့လူေတြကလဲ လိုက္တယ္
                 ေျပးတဲ့လူေတြကလဲမေမာဘူး
                 လိုက္ရင္း ေျပးရင္းနဲ႔
                 ေခါင္းရင္းက စံပယ္ျခံဳေလးကုိ ခလုတ္တိုက္မိကာမွ
                 ေျခရင္းက အုတ္ဂူေတြကုိ သတိရမိၾကတယ္ ၊
                        မင္းတို႔ ဘယ္ကုိေျပးေျပး
                        အခ်ိန္တန္ေတာ့ ငါ့ဆီေရာက္လာမွာပါ တဲ့
                        အားလုံးကုိ ေစာင့္ၾကိဳေနတဲ့သူ ရိွတယ္ ၊
                ကဲ .. ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလုံး
                သူ႕ စီ အလည္သြားလိုက္ၾကပါဦးစုိ႔  ......... ။                ။
                                                         မိုးသက္ (တန္႔ဆည္)
                       
                

ရြာလြမ္းနာ

 ဇာတိရြာနဲ႔ အေနေ၀းေနသူတို႔အတြက္ေတာ့.... ဒီကဗ်ာေလးက ရင္ဘတ္ကို တစ္မ်ိဳးမ်ိးနဲ႔ေတာ့ 
 ကိုင္လွဳပ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္....။


အလွည့္က်ရာသီမ်ားကိုေပြ႔ဖက္ျပီး
တံလွ်ပ္ေတြနဲ႔ေဆြရင္း မ်ိဳးရင္း
ရိုးသား သန္႔ရွင္းတဲ့မ်က္ႏွာမ်ား စုိစြတ္ရာ
ငါ့ ....ဇာတိရြာကုိလြမ္းတယ္ ။
အပင္ခ်င္းထိ
အကိုင္းခ်င္းခ်င္းယွက္
အရြက္အားလုံးကို ခါက်ဥ္
ရုိးတြင္းခ်ဥ္ဆီထဲကေန အားကုန္ပြင့္
ပင္ျမင့္ထက္မွာ ေ၀ဆာဆာ
ရြာအ၀င္ တမာပင္ၾကီးရဲ႕အလွ
ငါ့....ဇာတိရြာကုိ လြမ္းတယ္ ။
ထန္းပင္ ထန္းလက္ ထန္းခက္ေတြၾကားက
တြံေတးသိန္းတန္ရဲ႕ ေထြးညိဳ
အေမနဲ႔ရြာကိုလြမ္းတဲ့ ဟသၤာတထြန္းရင္
ကုိရင္သာဒင္ၾကီးနဲ႔ဘခက္
ထန္းတက္သမားရဲ႕ ပါးစပ္အႏုပညာ
ငါ့ ....ဇာတိရြာကိုလြမ္းတယ္ ။
မႈိင္းမႈွိင္းျပျပ    အေနာက္ရုိးမေတာင္တန္းၾကီးဆီ
ေနလုံးနီနီကိုေက်ာခိုင္း
ပုဆိုးစလြယ္သုိင္းျပီး
ဆံရစ္နဲ႔ပုေလြသံေႏွာ
ေစ်းေပါေပါ ဆိုင္ကယ္ေတြလုိ 
ဥဒဟုိေျပးလႊား
ကြ်ဲႏြားေတြရဲ႕ ရြာအျပန္လမ္းမ
ငါ့ ... ဇာတိရြာကိုလြမ္းတယ္ ။
 သဘာ၀ရဲ႕လက္ေဆာင္ 
ၾကယ္ေရာင္ လေရာင္ေတြနဲ႔ရင္းနီး
ထုပ္ဆီးတိုး ၾကိဳးခုန္
ယုံတမ္းပုံျပင္ေတြ တစ္လွည့္စီေျပာ
ခုံးေလွ်ာစီး ဇယ္ခတ္
ပင္ကုိယ္အလွဓာတ္ေတြနဲ႔၀တ္မႈန္ကူး
ရယ္ရႊင္ျမဴးခဲ့တဲ့ငယ္ဘ၀
ငါ့ ...ဇာတိရြာကိုလြမ္းတယ္။
ၿပီးေတာ့ 
သားလို႔ေခၚလုိက္ရရင္
ဓားတစ္လက္ပမာ 
အားတက္ရွာတဲ့မိအို ဖအို
ေရႊျမင့္မိုရ္ ေတာင္ၾကီးႏွစ္လုံး 
ပီတိအျပဳံးေတြနဲ႔ ဆီးၾကိဳ
ငါ ပုိျပီးလြမ္းတယ္ ။          ။
                                 
                                                  ေမာင္သန္းစုိး(ေခ်ာက္)
                         ၂၀၀၃ -ဇူလိုင္လ၊ ျမားနတ္ေမာင္မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္
                                

ေျပာင္းလဲျခင္းဆုိတာ

ေက်ာက္တုံးတစ္တုံးေပၚကို

 အလင္းေရာင္က်ေနတယ္ ......။

 အလင္းကြယ္သြားတဲ့အခါ 

 ေက်ာက္တုံးေပၚ အေမွာင္ရိပ္က်လာမွာဘဲေပါ့ ။

 ေက်ာက္တုံးဟာ ဘာမွေျပာင္းလဲမသြားဘူး

 လူေတြဟာ ကိုယ္ ေကာင္းမႈျပဳတဲ့အခါ

 တစ္ေလာကလုံးသိေစခ်င္ၾကတယ္ ....။

 ကိုယ္က မေကာင္းမႈျပဳတဲ့အခါက်ေတာ့

တစ္ေလာကလုံး ဘယ္သူမွ မသိေစခ်င္ျပန္ဘူး ။

 ေလာက ကေတာ့ ဘာမွမေျပာင္းလဲပါဘူး။

သင့္စိတ္ကသာ အလင္း အေမွာင္ကုိ ထြန္းညိွေနတာပါ။

 မသိမ္းပုိက္သူဟာ အရာရာကိုေအာင္ႏိုင္တယ္ .....။         ။

                                                    ေရးသူ - မမွတ္မိ

ကိုေရးရာဇ၀င္

ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္

ဆူးႀကားမွာ သီးတဲ့ ဘူးသီးေလးလို
တိမ္ေတာင္ႀကားမွာ ပ်ံသန္းခ်င္သလို
ဘာမွ မသင္ဘူးသလို ဘာမွ မသိခဲ့သူေတြ
ဘာမွ မတတ္သလုိ ဘာမွ မဖတ္ခဲ့သူေတြ
ဧရာ၀တီေပၚမွာ မင္းမူ
ေသြးစိမ္းပူပူေတြ ပစ္ခ်
ၿမန္မာၿပည္ဟာ မ်က္ရည္က်ေနတယ္။
မၿမန္တဲ့ မမာတဲ့လူေတြဟာ
ၿမန္မာဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔
ၿမဴးႀကြ အရူးထ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ ေသြးစက္ခခဲ့တဲ့ေၿမ။
တရားေတြေဟာသေလာက္
တရားသေဘာမေပါက္တဲ့ေၿမ ။
မွိဳလိုေပါက္ေနတဲ့ တရားစခန္းႀကားက
အရက္ဘားခန္းေတြက တစ္ခုၿပီးတစ္ခု
လုယက္စိတ္ေတြ ခုိးလိုးခုလု
မင္း သိပ္ေတာ္တယ္ေၿပာႀကည့္
ႏြားေက်ာင္းသားကစၿပီး ေပ်ာ္တဲ့ေၿမ ။
အရမ္းအေၿပာေကာင္းတယ္
အမတ္ေရြးပဲြ၀င္ပါ့လားဆုိ
ဆုိကၠားသမားလဲ မာန္ေတြတက္
ၿခံေစာင့္ဖုိ႔ထက္ ေစ်းေခြးလုပ္ခ်င္သူေတြမ်ားတဲ့ေၿမ ။
ကိုလိုနီေခတ္က သူမ်ားေတြ လာၿပီး ကြ်န္ၿပဳ
အခုေတာ့ သြားၿပီး ကြ်န္ခံ
ကြ်န္သံသရာလည္ေနတဲ့ေၿမ ။
ေလယာဥ္မလုပ္တတ္ဘူး ။
ေလယာဥ္မစီးတတ္ဘူး ။
ဂဏန္းတြက္စက္မထုတ္ဘူး ။
ဗိေႏၶာေဆးေတြ တီဗီထဲေႀကာ္ၿငာ
ကုိးရီးယားအႏုပညာကို လိုက္တု
ဘယ္လိုမွ ကုစားလုိ႔မရေတာ့တဲ့ ေၿမ ။
ေတာက္တဲ့ ဖမ္းေရာင္း
ေၿမြေပြးဖမ္းေရာင္း
သူမ်ားအသက္ေတြနဲ႔ စီးပြားေရးေကာင္းေနတဲ့ ေၿမ ။
ေဗဒင္ဆရာနဲ႔ နတ္ကေတာ္တုိ႔
ေကာင္းေကာင္းႀကီးေပ်ာ္ေနတဲ့ ေၿမ ။
၀ါႀကြားေမာက္ေမာ္
တကယ္ပဲ မေတာ္တေရာ္တဲ့ ေၿမ ။
ဒီေၿမမွာ ငါ့ကိုေမြးခဲ့တယ္။
ငါေမြးတဲ့ သကၠရာဇ္မွတ္တမ္းက
ေသြးဇာတ္လမ္းထဲက ရွစ္ဆယ့္ရွစ္တဲ့ ။

အိမ္ျပန္ခ်ိန္

အေတာင္စံုလို႔ အျမင့္ကို ပ်ံခဲ့တာမဟုတ္သလို

အစာဝလို႔ ဌာနကို ပ်ံလိုတာမဟုတ္ဘူး

“ဘယ္ေနရာကလာရင္ ဘယ္ေနရာကို ျပန္ရမယ္”တဲ့
အိမ္ကပဲ လာခဲ့ပါတယ္
အိမ္ကိုပဲ အေရာက္ျပန္မွာပါ။

ေမြးရပ္ေျမက ရာသီေတြ သာယာရဲ႕လား?
ေလထုေတြ ညစ္ညႇမ္းဆဲလား?
သူငယ္ခ်င္းေတြ အရင္လို ျဖဴစင္ေသးလား?
ၾကိဳဆိုမႈေတြ ေႏြးေထြးပါ့မလား?
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္...
မျပည့္တျပည့္ အသိဥာဏ္နဲ႔
ေဘာင္ဘင္ခတ္ေနတဲ့ ဦးေႏွာက္တစ္ခုကိုထုပ္ပိုး
ငါ ... အိမ္ျပန္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ခဲ့ျပီ။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။